Poort Megen Hostiebakkerij Nijmegen Spiritualiteit Federatie

 ©  Federatie van de H. Clara  -  overname foto’s alleen via

Email
Share on Facebook Share on Twitter Print
Megen Gebedsdiensten Gasten Dagelijks leven Blog Clare taal Rondleiding Geschiedenis Hostiebakkerij Roeping Contact

19e zondag A  - 13 augustus 2017

1 Koningen 19,9a+11-13


Uit de vigilie-viering:   (zr. Imma)   


Inleiding:

Vandaag lezen wij uit het 1e boek Koningen. Het verhaalt over de hevige storm die de bergen doet splijten en de rotsen doet verbrijzelen. En over een zachte bries.
De Heer was niet in de storm, niet in de aardbeving, niet in het vuur. Hij is niet te vinden in veroordelingen en machtsvertoon. Niet in eigen waan en eigen wil. In het suizen van de zachte bries is de Heer aanwezig, de zachte bries van zijn Geest.
In een lied voor Pinksteren zingen wij: Wanneer wij in ons huis van eigen wil en eigenwaan

in woord en werk verloren staan, kunnen wij opeens zijn gesuis voorbij horen gaan.


Overweging:

Het verhaal uit het boek Koningen suggereert hoe stil het moet zijn om het suizen van een zachte bries te kunnen horen.

Elia wordt uitgenodigd op de heilige berg Horeb. Daar zal God zich aan hem openbaren.

Maar het is niet in de hevige stormwind, noch in de beving van de aarde, noch in het laaiende vuur, wel in 'het suizen van een zachte bries’ dat God hem aanspreekt.

Gods spreken is teder, God dringt zich niet op en schreeuwt niet. Zijn komen is zacht en krachtig in eerbied voor onze vrijheid. Als ons hart niet luistert, horen wij God niet.

Het vraagt overgave. In onze geloofsovergave kan de zachte bries van Gods Geest in ons werkzaam zijn. Daarom is het belangrijk bepaalde stemmen in ons te doen zwijgen, sommige geluiden uit te schakelen. Te leren leven met een open hart, naar binnen gericht naar de diepte in ons waar God liefdevol aanwezig is. Alle grootheid heeft stilte nodig om in de mens geboren te kunnen worden. Alleen in het zwijgen komt echt inzicht tot stand. Het zwijgen is de voorwaarde om Gods stem in ons hart te kunnen vernemen.

Onze heilige Clara noemt dit de allerhoogste armoede, vrij worden voor God, Vacare Deo.

In ieder van ons is zo'n stille plek, waar gedachten en gevoelens, wensen en behoeften geen toegang hebben. Het is ook de plek, waar mensen met hun verwachtingen en eisen, met hun oordelen en veroordelen niet kunnen binnendringen.

Het is de plaats van het zwijgen, daar waar God zelf in ons woont.

In de stilte, in de diepte is God.

Alleen als wij in contact staan met deze innerlijke, stille plek kunnen wij vanuit en met God er zijn voor anderen. Kunnen wij zo, als gemeenschap, een stille plek zijn voor elkaar en voor allen die wij ontmoeten?